JCast-merch ontwerpen (zonder enige designervaring)

Toen we met JCast begonnen, was het doel simpel: een podcast opnemen, over tech praten, en zien waar het zou eindigen.

Onderweg werd het… serieuzer.

We hebben onze apparatuur geupgrade. We bleven consequent opnemen. Het enthousiasme was er nog steeds, aflevering na aflevering.

Op een bepaald moment voelde het minder als “een leuk zijproject” en meer als… een echte podcast.

En toen had ik, op een compleet willekeurige dag, een gedachte:

Deze podcast heeft merch nodig.

Niet voor luisteraars. Niet voor advertenties. Gewoon voor ons. Voor Viktor, Maarten en mijzelf. Iets simpels. Iets leuks. Een klein symbool dat zei: “Ja, dit is nu echt.”

Van Java naar Pinterest

Er was alleen één klein probleem.

Ik had nog nooit in mijn leven iets ontworpen. En al helemaal geen merch. Dus deed ik wat elke verantwoordelijke developer doet als hij onbekend terrein betreedt:

Ik opende Pinterest.

Ik scrolde door eindeloze T-shirtontwerpen. Podcast logo’s. Minimalistische typografie. Quotes. Layouts.

Daarna opende ik Canva en begon te spelen met fonts en kleine designexperimenten.

En… niets werkte.

Alles zag er óf:

• Te generiek
• Te druk
• Te cringe
• Of gewoon niet “JCast” uit

Ik had iets in mijn hoofd, maar ik kreeg het niet vertaald naar het scherm. Dus deed ik de enige logische volgende stap.

Ik opende Figma.

Een T-shirt Ontwerpen Alsof Het Een Poster Was

In plaats van te denken in stof, begon ik te denken in iets dat ik wel kende: layout. Ik maakte A4-ontwerpen. Alsof ik posters ontwierp, geen T-shirts.

Ik plaatste het logo. Speelde met witruimte. Probeerde verschillende fontcombinaties. Langzaam begon er iets vorm te krijgen.

En het verrassende?

Ik vond het geweldig.

Variant 1: Minimalistisch logo design

Variant 2: Kleurencombo's testen

Variant 3: Typography focus

Dit leek totaal niet op programmeren.

Geen compiler errors. Geen stack traces. Geen tests die faalden door een ontbrekende puntkomma. Gewoon puur experimenteren.

Iets een beetje naar links schuiven. Een fontgewicht aanpassen. De helft verwijderen en opnieuw beginnen.

Het was rustig. Creatief. Bijna therapeutisch.

De Eerste Print

Uiteindelijk had ik iets waar ik echt blij mee was.

Dus ik liet er eentje drukken.

Gewoon één.

Ik nam hem mee naar de jongens en liet hem zien. Ze vonden het leuk.

En toen gebeurde er iets onverwachts. Andere collega’s hoorden ervan.

“Wacht… jij hebt JCast-T-shirts gemaakt?”

“Kan ik er ook eentje krijgen?”

“Heb je hem ook in een andere kleur?”

Plots werd dit ding, dat alleen voor de drie hosts bedoeld was… iets wat andere mensen ook wilden. We maakten er meer. Andere kleuren. Andere maten.

En mensen begonnen ze daadwerkelijk te dragen.

Het onverwachte trotsmoment

Het moment dat me het meest is bijgebleven, is dit: Iemand zien, die geen deel uitmaakt van de podcast, die een T-shirt draagt met een ontwerp dat ik heb gemaakt.

Niet omdat het moest. Maar gewoon omdat ze het mooi vonden.

Als developers bouwen we vaak dingen die onzichtbaar zijn. API’s. Services. Achtergrondsystemen.

Deze keer had ik iets gemaakt dat je letterlijk kunt dragen. En dat voelde ongelooflijk speciaal. Dat kleine moment deed me ook even stilstaan bij wat dit project me eigenlijk had geleerd.

Creativiteit, zo bleek, is gewoon een andere vorm van probleemoplossen. Weer ergens slecht in zijn is verfrissend. Beperkingen: print, kleuren, layout, helpen design net zoals beperkingen architectuur helpen.

En soms beginnen de meest belonende projecten met een willekeurig idee op een willekeurige dag.

JCast begon als een podcast. Onderweg werd het een kleine community.

En blijkbaar… ook een kledingmerk.

Benieuwd naar de content achter deze tech? Luister naar onze laatste aflevering.

Feedback of vragen? Bereik ons via:

• Instagram: @jcast_crew
• Email: hello.jcast@gmail.com